به گزارش پایگاه خبری پارس نماد داده ها، نقشه حرارتی «رضایت تهرانی‌ها از کیفیت‌ زندگی‌ شهری» در ۳۳۵محله پایتخت یک پارادوکس نشان می‌دهد؛ نقاطی در پایین‌شهر که سرانه‌های پایین خدماتی دارند «محبوب ساکنانش» هستند و برعکس، لکه‌هایی از مناطق بالاشهر از نگاه اهالی آنجا «مناسب زندگی» نیستند.

ترکیب ۵پارامتر اقتصادی، اجتماعی و شهری موثر بر «کیفیت‌زندگی» به این تضاد پاسخ می‌دهد. کیفیت‌ زندگی شهری در شمال‌ تهران بیش از جنوب‌ پایتخت است، این گزاره‌ای است که گزارش مرکز مطالعات و برنامه‌ریزی شهری براساس پیمایشی از شهروندان ساکن 335 محله در مناطق 22گانه تهران به آن رسیده است؛ البته ساکنان برخی محلات جنوبی تهران نیز به‌رغم امکانات ناکافی، تراکم جمعیتی و فرسودگی شهر از محله سکونت خود رضایت بالایی دارند. حسین ایمانی‌جاجرمی، جامعه‌شناس حوزه شهری، وجود سرمایه‌ اجتماعی درون گروهی در برخی محلات قدیمی تهران را عامل اصلی رضایت از محله می‌داند، «همگنی جمعیت» و «احساس تعلق» به محله به شکل ذهنی بر کیفیت زندگی شهروندان برخی محلات قدیمی افزوده است.

محمد محمدی، دیگر جامعه‌شناس حوزه شهری، نیز رؤیت‌پذیر شدن شهروندان به‌خصوص گروه‌هایی در اقلیت نظیر سالمندان و معلولان و شراکت شهروندان در اداره شهر را لازمه بهبود کیفیت زندگی در شهر تهران می‌داند. الگوی نابرابر فضایی کیفیت زندگی شهری در تهران مرکز مطالعات و برنامه‌ریزی شهر تهران در گزارشی با عنوان «تحلیل فضایی کیفیت زندگی شهری و آسیب‌های اجتماعی در محله‌های تهران» کیفیت زندگی شهری ساکنان محلات مختلف پایتخت را مورد بررسی قرار داده است، این گزارش بر پایه داده‌های پیمایش رصد کیفیت زندگی شهر تهران در سال1389 تهیه و منتشر شده است.

در گذشته نیز کیفیت زندگی شهری در تهران براساس شاخص‌های ارزیابی جهانی از سوی نهادهای مختلف داخلی و بین‌المللی سنجیده شده و در اغلب بررسی‌ها نیز، نمره قابل قبولی نگرفته بود، نکته حائز اهمیت گزارش حاضر بررسی کیفیت زندگی شهری تهران براساس پارامترهای بومی و ملموس از سوی شهروندان و مقایسه کیفیت زندگی براساس محلات مختلف است؛ به‌نحوی که محلات مختلف در 22 منطقه پایتخت براساس نگاه ساکنین به «کیفیت زندگی شهری» رتبه‌بندی شده‌اند. «کیفیت زندگی شهری» به معنای رضایت کلی شهروندان از فضا، امکانات و خدمات شهر است که هم جنبه عینی و هم جنبه ذهنی دارد.