به گزارش پایگاه خبری پارس نماد داده ها،بخش قابل توجهی از این دیدگاه‌ها بر ضرورت اصلاح نظام حکمرانی، تقویت حاکمیت قانون، افزایش شفافیت، کاهش مداخلات غیرضروری دولت و ایجاد ثبات در محیط کسب‌وکار تاکید دارند. برخی نیز معتقدند که بازسازی باید با بازآرایی ساختارهای اقتصادی، اصلاح ناترازی‌های مزمن در حوزه انرژی، بودجه و نظام بانکی و افزایش بهره‌وری همراه باشد. از نگاه آنان، بازگشت به همان الگوهایی که اقتصاد ایران را به وضعیت کنونی رسانده‌اند، تنها به بازتولید مشکلات گذشته منجر خواهد شد.

در کنار این مباحث، موضوع آمایش سرزمینی نیز جایگاه ویژه‌ای دارد. بسیاری از کارشناسان بر این باورند که بازسازی زیرساخت‌ها و صنایع باید با توجه به محدودیت‌های آب، انرژی، محیط‌زیست و مزیت‌های جغرافیایی کشور انجام شود. همچنین توسعه اقتصاد دریامحور، اصلاح جانمایی برخی صنایع و بازنگری در زنجیره‌های تامین از جمله پیشنهادهایی است که می‌تواند به افزایش کارایی سرمایه‌گذاری‌های آینده کمک کند. در عین حال، برخی اقتصاددانان تاکید دارند که پیش‌شرط هرگونه بازسازی موفق، کاهش نااطمینانی‌های سیاسی و اقتصادی، بهبود روابط خارجی، رفع موانع تجارت و ایجاد افق روشن برای سرمایه‌گذاری است.

تجربه کشورهای مختلف نیز نشان داده است که دوره‌های پس از بحران، زمانی به موفقیت می‌رسند که به فرصتی برای اصلاحات ساختاری و نوسازی نهادها تبدیل شوند. شاید مهم‌ترین پیام این دیدگاه‌ها آن باشد که بازسازی واقعی از ساختمان‌ها و کارخانه‌ها آغاز نمی‌شود؛ بلکه از اصلاح شیوه تصمیم‌گیری، تقویت سرمایه اجتماعی، افزایش اعتماد عمومی و بازنگری در مسیر توسعه کشور شروع می‌شود. اگر چنین فرصتی به درستی مدیریت شود، بحران امروز می‌تواند به نقطه آغاز فردایی متفاوت برای اقتصاد ایران تبدیل شود.(اکوایران)

انتهای پیام/ خبرنگار پایگاه خبری پارس نماد